Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Στον Ακροκόρινθο


Στον Ακροκόρινθο έπεφτεν η δύση
πυρώνοντας το βράχο. Κ’ευωδάτη
φυκιού πνοή, απ’το πέλαο, είχε αρχίσει
να μεθά το λιγνό βαρβάτο μου άτι...

Αφροί στο χαλινάρι΄ κι απ’το μάτι
τ’ασπράδι φαινόταν΄ και να λύσει
τη φούχτα μου, απ’τα γκέμια του γεμάτη,
πάλευε προς τα πλάτη να χιμήσει...

Ήτανε η ώρα; Ήτανε τα πλήθια μύρα;
Ήταν βαθιά του πέλαγου η αρμύρα;
Η αναπνοή η απόμακρη του δάσους;

Α! Λιγο ακόμα να κράταε το μελτέμι,
ήξερα εγώ πως σφίγγεται το γκέμι
Και τα πλευρά του μυθικού Πηγάσου!
Άγγελος Σικελιανός (Στον Ακροκόρινθο)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου