Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Στέφανος

Ετούτη τη φορά, καθώς η μάχη θα καθόριζε για πάντα
τη ζωή μας, προσπαθήσαμε να τα προβλέψουμε όλα - 
στρατηγική και ταχτική, τις εφεδρείες, τις πιθανές κινήσεις του εχθρού,
τη διαμόρφωση του εδάφους, ακόμα και τις καιρικές συνθήκες,
όλα προσεχτικά μελετημένα και, σχεδόν, ευνοϊκά. Κι όμως
ηττηθήκαμε! Τι έφταιξε; Τι μας διέφυγε; Που ήτανε το λάθος;
Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε
μεγάλες αποφάσεις τη νύχτα, που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος, ένας τυφλός εγωισμός
όταν χρειάζονταν λίγη κατανόηση ή μια ηλίθια συγχώρεση
όταν έπρεπε να τους πιάσεις απ'το λαιμό.
Μεγάλα λόγια που φωνάξαμε στους δρόμους
μικρές αλήθειες που αποσιωπήσαμε στον εαυτό μας - 
χιλιάδες ήττες μέσα μας, αναίμαχτες, αόριστες, ασήμαντες,
σαν ένα κοπάδι ποντίκια που ροκανίζουν χρόνια στο υπόγειο
γκρεμίζοντας, άξαφνα, την πρόσοψη ενός σπιτιού
που μέχρι χτές υψώνονταν γεμάτο δύναμη και φώτα και όνειρα και χορούς - 
κι ανεξόφλητα χρέη.

Τάσος Λειβαδίτης (Στέφανος) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου