Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Περνώ το δρόμο...

Περνώ το δρόμο που συχνά περνούσαμε μαζί:
οι ανηφοριές του, οι χάρες του, τα δέντρα, η μοναξιά του,
κι ο κούκος που την Άνοιξη μηνάει το λάλημα του,
κάνουνε την αγάπη μας, θαρρείς να ξαναζεί.

Κι όμως, σαν μάταια κοιτώ πλάι μου να σε ιδώ,
περσότερο κι απ'το κενό που το είναι μου ανταριάζει,
με θλίβει η σκέψη, αγάπη μου, πως κάποτε βραδιάζει
και στις ανθρώπινες καρδιές, σ'αυτό τον κόσμο εδώ.

Δημοσθένης Αντύπας (Περνώ το δρόμο...)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου