Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Χαιρετισμός

Τώρα που δέ χάθηκε η αυριανή μέρα
και το κρεββάτι μας δέ θάναι στείρο,
προτού λυγίσει η σιωπή
και οι κλειδώσεις στο σώμα μας καλοσυνέψουν,
πρίν αγαπήσομε το φώς
κ'ερωτευτούμε τα παλικάρια,
γυρίστε να σκύψομε στους νεκρούς.
Αγαπούσαν τα χείλια μας,
είχαν ζεστά υγρά μάτια,
και τα κρεμούσαν στο στήθος μας,
στάλα-στάλα,
και στα μαλλιά μας καρφώνανε
άσπρα λουλούδια
-μαλάκωνε ο βραδινός μας ύπνος.
Την ώρα που ονειρεύονταν τ'αρπάξανε,
και ονειρεύονται ακόμα.
Η απουσία της παλάμης τους
θα ωριμάσει βαθιά,
κάτω απ'το δέρμα,
μαζί με το γυναίκιο μας σώμα,
στη γέννα μας-
το γάλα μας θα είναι πικραμένο.
Μικρό μου αγόρι, κλείσ'τα μάτια σου.
Όταν θ'αρχίσεις να στρατίζεις,
μην ονειρευτείς
να φύγεις με τα κόκκιν'άλογα
όταν αρχίσει να σκληραίνει το σαγόνι σου
μην πείς τ'αγύριστα λόγια-
πληθαίνουνε βουβά, σιγά-σιγά, οι μαύρες μάνες.
Αγόρι μου, όσο μεγαλώνεις θα θυμάμαι.

Ελένη Βακάλο (Χαιρετισμός)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου