Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Το κόκκινο φρούριο


Σεριανούσε στη Γρανάδα
ο Μαυριτάνος βασιλιάς

κι απ' τη πύλη Βιβαρράλμπα
φτάνει η είδηση πως να,
κυριεύτηκ' η Αλχάμα.
Αχ Αλχάμα μου, Αλχάμα!

Στη φωτιά ρίχνει το γράμμα,
σφάζει και τον ταχυδρόμο
και τραβούσε τα μαλλιά του
και ξερρίζωνε τα γένεια.
Ξεπεζεύει απ' τη φοράδα,
γερό άτι καβαλλάει.
Τον ανήφορο αψύς παίρνει
του Ζακάτιν κι άψε-σβήσε
έξω απ' την Αλάμπρα φτάνει.
Αχ Αλχάμα μου, Αλχάμα!

Βάζει ευτύς ν' αχολογήσουν
οι τρουμπέτες κι οι ψηλές του
σάλπιγγες, οι ασημένιες
οι Μαυριτανοί ν' ακούσουν
σκορπισμένοι στα χωράφια.
Αχ Αλχάμα μου, Αλχάμα!

Πέντε-πέντε, έξι-έξι
εσυνάχτη πλήθος μέγα
κι ένας γέροντας μιλούσε,
σοφός μ' άσπρη γενειάδα!
-Τί συμβαίνει ω βασιλιά
και μας φώναξες δω να;
Συ δε φώναξες ποτέ σου.
-Για να μάθετε, ω φίλοι,
τη μεγάλη συμφορά μας:
Πάει χάθηκ' η Αλχάμα.
Αχ Αλχάμα μου, Αλχάμα!

-Τα 'θελες καλέ μας Ρήγα,
καλά τώρα τα παθαίνεις.
Σκότωσες τους Μπενσεράγιες
που 'ταν της Γρανάδας άνθος.
Μάζεψες τους αποστάτες
Κόρδοβας της ξακουσμένης.
Βασιλιά, γι' αυτό σου πρέπει
τιμωρία πιο μεγάλη:
Να γκρεμίσει το βασίλειο
και μ' αυτό κι εσύ μαζί του
και να χάσεις τη Γρανάδα.
Αχ Αλχάμα μου, Αλχάμα!
(Η πτώση της Αλχάμα) 
(Ρομανθέρο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου